'' Μου φαίνεται ότι μια από τις πιο μεγάλες δυσκολίες που έχουμε , είναι το να βλεπουμε εμείς πολύ καθαρά , όχι μόνο τα εξωτερικά πράγματα αλλά και την εσωτερική μας ζωή . Όταν λέμε ότι βλέπουμε ένα δέντρο ή ένα λουλούδι ή ένα πρόσωπο , τα βλέπουμε στην πραγματικότητα ; Ή βλέπουμε απλά την εικόνα που έχει δημιουργήσει η λέξη ; Δηλαδή όταν βλέπετε ένα δέντρο ή ένα σύννεφο ή ένα απόγευμα γεμάτο φως και απόλαυση , το βλέπετε παγματικά – όχι μόνο με τα μάτια και με το μυαλό σας – αλλά συνολικά , ολοκληρωτικά ;
Έχετε πειραματιστεί ποτέ στο να κοιτάξετε ένα ανικείμενο , για παράδειγμα ένα δέντρο , χωρίς κανέναν από τους συσχετισμούς , χωρίς καμία από τη γνώση που έχετε αποκτήσει γι’αυτό , χωρίς καμία προκατάληψη , καμία κρίση , χωρίς λέξεις που να φτιάχνουν ένα χώρισμα μεταξύ εσάς και του δέντρου , χώρισμα που σας εμποδίζει να το δείτε όπως πραγματικά είναι ; Προσπαθήστε και θα δείτε τι συμβαίνει όταν δείτε το δέντρο με όλο σας το είναι , με όλη σας την ενέργεια . Μέσα σ’αυτή τη συναισθηματική ένταση θα καταλάβετε ότι δεν υπάρχει καθόλου παρατηρητής . Υπάρχει μόνο προσοχή . Είναι όταν δεν υπάρχει προσοχή που υπάρχει παρατηρητής και παρατηρούμενο . Όταν κοιτάξετε κάτι με πλήρη προσοχή δεν υπάρχει καθόλου χώρος για τη διανοητική σύλληψή του , για πνευματικές συνταγές ή αναμνήσεις .
Μόνο ένας νους που βλέπει ένα δέντρο , τ’αστέρια , τα αστραποβόλα νερά ενός ποταμιού , με τέλεια αυτοεγκατάλειψη , ξέρει τι είναι ομορφιά , και όταν βλέπουμε πραγματικά είμαστε σε κατάσταση αγάπης . Γενικά , ξέρουμε την ομορφιά μέσα από σύγκριση ή μέσα από ό,τι έχει δημιουργήσει ο άνθρωπος . Και αυτό σημαίνει ότι αποδίδουμε την ομορφιά σε ένα συγκεκριμένο αντικείμενο . Βλέπω ένα κτήριο που το θεωρώ όμορφο και την ομορφιά αυτή την εκτιμώ λόγω της γνώμης μου περί αρχιτεκτονικής και συγκρίνοντάς το με άλλα κτήρια που έχω δει . Αλλά τώρα αναρωτιέμαι : «Υπάρχει ομορφιά χωρίς αντικείμενο ;» . Όταν υπάρχει παρατηρητής που είναι αυτός που ελέγχει , αυτός που δοκιμάζει την εμπειρία , αυτός που σκέφτεται , τότε δεν υπάρχει ομορφιά , γιατί η ομορφιά είναι κάτι το εξωτερικό , κάτι που ο παρατηρητής βλέπει και κρίνει αλλά όταν δεν υπάρχει παρατηρητής – και αυτό απαιτεί πολύ αυτοσυγκέντρωση , πολύ διερεύνηση – τότε υπάρχει ομορφιά χωρίς αντικείμενο .
Η ομορφιά βρίσκεται στην πλήρη εγκατάλειψη του παρατηρητή και του παρατηρούμενου και αυτοεγκατάλειψη μπορεί να υπάρξει μόνο όταν υπάρξει πλήρης αυτοπειθαρχία – όχι η αυτοπειθαρχία των παπάδων με την αυστηρότητα στις ποινές , τους κανόνες και την υπακοή – όχι η αυτοπειθαρχία σε ρούχα , ιδέες , φαγητό και συμπεριφορές – αλλά η αυτοπειθαρχία του να είσαι τελείως απλός που είναι τέλεια ταπεινότητα . Τότε δεν υπάρχει επιτυχία για να προσπαθήσεις , δεν υπάρχει καμία σκάλα για να ανέβεις . Υπάρχει μόνο το πρώτο σκαλοπάτι και το πρώτο σκαλοπάτι είναι το αιώνιο σκαλοπάτι .
Ας πούμε ότι περπατάς μόνος σου ή με κάποιον άλλο και έχετε σταματήσει να μιλάτε . Είσαι περιτριγυρισμένος από τη φύση και δεν υπάρχει ούτε ένα σκυλί να γαβγίζει , ούτε ένας ήχος από αυτοκίνητο που περνάει , ή ακόμα από φτερούγισμα πουλιού . Είσαι απόλυτα σιωπηλός και επίσης η φύση γύρω σου είναι απόλυτα σιωπηλή . Σ’αυτή την κατασταση σιωπής και του παρατηρητή και του παρατηρούμενου – όταν ο παρατηρητής δε μεταφέρει σε σκέψη αυτά που παρατηρεί – σ’αυτή τη σιωπή υπάρχει μια διαφορετική ποιότητα ομορφιάς . Δεν υπάρχει ούτε η φύση ούτε ο παρατηρητής . Είναι μια κατάσταση του νου ολόκληρου ,τέλειου , μόνου . Είναι μόνος – όχι απομονωμένος – μόνος σε γαλήνη κι αυτή η γαλήνη είναι ομορφιά . Όταν αγαπάς υπάρχει παρατηρητής ; Παρατηρητής υπάρχει μόνο όταν η αγάπη είναι επιθυμία και απόλαυση . Όταν η αγάπη δεν έχει καμιά σχέση με την επιθυμία και την απόλαυση , τότε η αγάπη αυτή είναι έντονη . Είναι , όπως η ομορφιά , κάτι εντελώς καινούριο κάθε μέρα . Όπως εχω πει , δεν έχει χτες και αύριο . ''
‘Η απελευθέρωση απ’το γνωστό’ , Κρισναμούρτι
Εκδ. Καστανιώτη
Κι αν όλα αυτά φαντάζουν ιδεαλιστικά και ρεαλιστικά μη εφαρμόσιμα , ο φυσικός Henryk Skolimowski έρχεται να παρατηρήσει πως ‘ ο νους παρέχει το πλαίσιο , την ειδική γνώση και τις ειδικές προϋποθέσεις στο μάτι για να βλέπει . Ο νους δημιουργεί το σύμπαν το οποίο βλέπει κατόπιν το μάτι . Με άλλα λόγια , ο νους μας είναι χτισμένος μέσα στα μάτια μας . ‘ Εάν δούμε κάτι που δεν ταυτίζεται με κάποιο εγκεφαλικό πρότυπο που έχουμε ήδη αναπαράγει και εθιστεί στην εικόνα του , παρατηρούν οι υποστηρικτές της πιθανοκρατικής κβαντομηχανικής , και που ο εγκέφαλος δεν μπορεί να αναγνωρίσει , το ανάγουμε σε κάτι παρόμοιο που του μοιάζει . Αν δεν έχουμε εύκαιρη μια τέτοια αναγωγή , τότε το απορρίπτουμε σκεπτόμενοι πως δεν θα είναι πραγματικό .
Έτσι , δεν αντιλαμβανόμαστε όντως την πραγματικότητα , αλλά ‘την εικόνα της πραγματικότητας που ο εγκέφαλός μας έχει κατασκευάσει από τα εισαγόμενα αισθητηριακά δεδομένα , και από αμέτρητους συνειρμούς που προσφέρουν τα αμέτρητα δίκτυα των νεύρων του εγκεφάλου μας . ‘ Ο Δρ. Newberg λέει πως εξαρτάται από τις εμπειρίες μας και πώς τελικά επεξεργαζόμαστε τις πληροφορίες , οι οποίες αποτελούν όντως τον κόσμο που βλέπουμε . ‘ Ο εγκέφαλος είναι αυτός που , τελικά , αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα και δημιουργεί για χάρη μας τον τρόπο που ερμηνεύουμε τον κόσμο ‘ . Ακριβώς εδώ μπορούμε με ασφάλεια να πούμε πως η αναγκαιότητα είναι μια ερμηνεία και όχι ένα δεδομένο .
Δεν υπάρχουν σχόλια: