Γυάλινος Κόσμος

Δεν ψάχνουμε την αλήθεια, βολευόμαστε εύκολα.

Βρισκόμαστε στο 2010… Παρατηρούμε τον κόσμο μέσα από το γυαλί. Κάθε είδους γυαλί ,είτε αυτό είναι τηλεόραση , είτε αυτό είναι η οθόνη του υπολογιστή μας . Ζούμε σε μια πραγματικότητα που δεν μας ολοκληρώνει ,δεν μας αρέσει , απλά την υπομένουμε . Δεν ψάχνουμε την αλήθεια, βολευόμαστε εύκολα. Δε θέλουμε να κάνουμε κάτι για να καλλιεργήσουμε τη φαντασία μας και τα πιστεύω μας και δεν έχουμε αυτό που λέμε προσωπικότητα, η οποία μας ξεχωρίζει από το πλήθος και κάνει κάθε άνθρωπο ξεχωριστή οντότητα . Έχουμε χωριστεί σε ομάδες , «αγέλες» θα τολμήσω να πω , με ένα βοσκό να σφυρίζει περίτεχνα για να μαζευτούμε , μην τυχόν και κάποιο από τα πρόβατά του τολμήσει να φύγει από το κοπάδι.

Καταφεύγουμε, έτσι, στην εικονική πραγματικότητα, που μας απαλλάσσει από κάθε περιττό κόπο και χρόνο αναζήτησης κάτι ανώτερου και πιο χειροπιαστού.

Αναζητούμε είδωλα

, τα οποία μας προωθούν άλλοι και μας τα επιβάλλουν από πολύ μικρή ηλικία με ποικίλους τρόπους . Από τα κόμικς μέχρι και τα παιχνίδια που παίζαμε όταν ήμασταν μικροί , τις ταινίες , τα ψεύτικα «Πιστεύω» και τα κατασκευασμένα νέα των Μ.Μ.Ε. σε μεγαλύτερη ηλικία. Όλοι ψάχνουμε τον τρόπο να γίνουμε νεόπλουτοι , διάσημοι , όμορφοι , αγαπητοί , να εμπνεύσουμε έναν προσποιητό σεβασμό ,να μας ζηλεύουν και να «φορέσουμε» κάθε άλλου είδους εγωκεντρικό επίθετο που μπορεί κανείς να φανταστεί . Όμως τα πρότυπα αυτά μας τα έχουν επιβάλλει, δεν είχαμε άλλη επιλογή . Το πρόβλημα ξεκινά από την οικογένεια- δεν θα διαφωνήσω- ,αλλά και αυτό, ίσως, δεν είναι πάντοτε πανάκια. Όταν το καταλάβουμε αυτό θα είναι αργά . Άλλοι το καταλαβαίνουν στα δεκαπέντε, άλλοι στα εικοσιπέντε, άλλοι στα σαράντα πέντε και άλλοι ποτέ. Όσο νωρίτερα το καταλάβουμε τόσο καλυτέρα θα είναι. Δεν κοιτάμε πλέον να είμαστε καλοί εμείς, αλλά να μην είναι οι άλλοι. Έτσι, απλά βολευόμαστε και παράλληλα βολεύουμε το «σύστημα», ένα σύστημα που δε θέλει να ενοχλείται.

Δεν είναι, ωστόσο, τα πάντα σχετιζόμενα με το «σύστημα», την πολιτική και τους “αρχηγούς “ μας. Υπάρχουν κάποια πράγματα, απλά και ασήμαντα επιφανειακά, βαθύτερα και σοβαρότερα ωστόσο, στην υλοποίηση των οποίων αν δινόταν η ελάχιστη προσοχή εκ μέρους μας, θα μπορούσαμε εύκολα να ευεργετήσουμε τόσο τους ίδιους όσο και τους γύρω μας . Έχουμε τις εύκολες δικαιολογίες, τις οποίες έχουμε εκφράσει όλοι μας κατά καιρούς: «Και τι μπορώ να αλλάξω εγώ ;».

«Tι μπορεί να κάνει ένα άτομο μόνο του;». «Μόνος μου θα αλλάξω τον κόσμο;»

Ίσως θα ήταν καλύτερο να σταματήσουμε να λέμε δικαιολογίες και να αρχίσουμε να θέτουμε ερωτήσεις … Μήπως να μην πετώ εγώ σκουπίδια στο δρόμο θα βρεθεί και κάποιος ακόμα που δεν θα πετάξει; Μήπως να σταματήσω εγώ ο ίδιος να στηρίζω το σύστημα ,του οποίου γρανάζι είμαι και εγώ; Μήπως αν σταματήσω να δίνω λάθος πρότυπα στα παιδιά μου, αν ασχοληθώ εγώ ο ίδιος λίγο παραπάνω με όλα τα ζητήματα της προσωπικής μου ζωής, αν δε βολεύομαι με την εύκολη λύση και σταματήσω να γυρνώ το κεφάλι μου σε απλά πράγματα, μήπως τότε αλλάξει κάτι; Δεν γνωρίζω, αλλά σκέφτομαι ότι ναι, ίσως αλλάξει κάτι. Ίσως απλά δεν έχουμε μάθει να κολυμπάμε σωστά…
Απόσπασμα από το βιβλίο του

Έρμαν Έσσε

«Ο λύκος της στέπας» - Novalis

“Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν κολυμπούν προτού μάθουν πώς να το κάνουν “ Δεν είναι έξυπνο? Φυσικά και δεν κολυμπούν! Έχουν φτιαχτεί για τη στεριά και όχι για το νερό . και,φυσικα , δε σκέπτονται. Είναι φτιαγμένοι για να ζουν και όχι για να σκέπτονται . Ναι ,κι εκείνος που σκέπτεται ,εκείνος που κάνει τη σκέψη σκοπό του ,μπορεί να προχωρήσει ,πολύ σ’αυτή ,αλλά έχει αντικαταστήσει τη στερεή γη με το νερό και κάποια μέρα θα βρεθεί πνιγμένος !